નવી દિલ્હી | તા.૦૩: દ્વાપર યુગમાં ભગવાન શ્રીકૃષ્ણ તેમના દૈવી કાર્યો અને મનમોહક સ્વરૂપ માટે પૂજનીય છે. શિર પર મોરપીંછ અને હાથમાં વાંસળી ધરાવતું તેમનું સ્વરૂપ દરેક ભક્તના હૃદયને મોહિત કરે છે. પરંતુ શું તમે ક્યારેય વિચાર્યું છે કે ભગવાન કૃષ્ણ હંમેશા પોતાના હાથમાં વાંસળી કેમ રાખતા હતા? દેખીતી રીતે સાધારણ લાગતી આ વાંસળી માત્ર એક સંગીતનું વાદ્ય નથી, પરંતુ તેની પાછળ એક અત્યંત ગહન અને ઊંડો આધ્યાત્મિક અર્થ છુપાયેલો છે.

ધાર્મિક ગ્રંથો અને શાસ્ત્રો અનુસાર, વાંસળીમાંથી નીકળતો મધુર સૂર બ્રહ્માંડના આદિકાળના કંપનનું પ્રતીક છે. હિન્દુ આધ્યાત્મિકતામાં તેને 'અનહદ નાદ' કહેવામાં આવે છે, એટલે કે એવો અનાહત ધ્વનિ જે કોઈ પણ સંઘર્ષ વગર નિરંતર ગુંજ્યા કરે છે. વાંસળીનો સૂર એ સંદેશ આપે છે કે આખું બ્રહ્માંડ એક જ પરમ ચૈતન્ય અને દૈવી ધ્વનિ સાથે જોડાયેલું છે.

વાંસળીનો સૂર ભગવાન અને આત્મા વચ્ચેના મિલનનું સાધન છે. જેમ કૃષ્ણની મુરલીનો સૂર સાંભળીને ગોપીઓ અને સમગ્ર બ્રહ્માંડ તેમના તરફ આકર્ષિત થઈ જતું હતું, તેમ આ સૂર આત્મામાં પરમ તૃપ્તિ અને શાંતિ લાવે છે. તે ભક્તોના હૃદયમાં પવિત્ર પ્રેમ, ભક્તિ અને આંતરિક દિવ્યતાને જાગૃત કરવાનું કાર્ય કરે છે.

આ ઉપરાંત, વાંસળી અનાસક્તિ અને સંપૂર્ણ શરણાગતિનો મોટો આધ્યાત્મિક પાઠ ભણાવે છે. વાંસળી અંદરથી સંપૂર્ણપણે ખાલી હોય છે, જે અહંકાર મુક્ત થવાનો સંકેત આપે છે. જેમ વાંસળી પોતાનું અસ્તિત્વ ભૂલીને વગાડનારના હાથમાં સમર્પિત થઈ જાય છે, તેમ મનુષ્ય જ્યારે પોતાના અહંકાર અને વાસનાઓનો ત્યાગ કરીને ઈશ્વરના ચરણોમાં સમર્પિત થાય છે, ત્યારે જ તેના જીવનમાંથી મધુર સંગીત અને આનંદનો પ્રવાહ વહેવા લાગે છે.