બેંગલુરુ:  ક્યારેક જે શહેરો સપનાની નગરી ગણાતા હતા, તે હવે 'મધ્યમ વર્ગની જાળ' બની ગયા છે. મુંબઈ, દિલ્હી અને બેંગલુરુ જેવા મેટ્રો શહેરોમાં વાર્ષિક ૨૫ લાખનું પેકેજ ધરાવતા પ્રોફેશનલ્સ પણ મહિનાના અંતે ખાલી ખિસ્સા જોઈને હતાશ થઈ રહ્યા છે. આકાશને આંબી રહેલા ઘરના ભાડાં, બાળકોની લાખોની સ્કૂલ ફી અને ઓફિસ પહોંચવા માટે ટ્રાફિકમાં વિતાવવા પડતા કલાકોએ લોકોની માનસિક શાંતિ છીનવી લીધી છે. પરિણામે, 'રિવર્સ માઇગ્રેશન'નો એક નવો પવન ફૂંકાયો છે, જેમાં લોકો શહેરની ચમકધમક છોડીને ગામડાં અને પહાડોની શાંતિ તરફ વળી રહ્યા છે.

સોશિયલ મીડિયા પર વાયરલ થતી વાર્તાઓ આ બદલાતા મિજાજની ગવાહી આપે છે. બેંગલુરુની એક સોફ્ટવેર એન્જિનિયર, જેણે ૨.૫ લાખનો માસિક પગાર છોડીને માત્ર ૨૦-૩૦ હજારમાં ફ્રીલાન્સિંગ સ્વીકાર્યું, તે આજે વધુ ખુશ છે. તેનું કારણ સરળ છે: મેટ્રો શહેરમાં કમાણીનો ૬૦% હિસ્સો માત્ર જીવંત રહેવા પાછળ ખર્ચાઈ જતો હતો, જ્યારે પર્વતોમાં ૫૦ હજાર રૂપિયામાં પણ એક વૈભવી અને તણાવમુક્ત જીવન શક્ય છે. 'વર્ક ફ્રોમ હોમ' અને હાઇબ્રિડ મોડેલે આ ડિજિટલ નોમાડ્સને તાજી હવા અને ઓર્ગેનિક ખોરાક સાથે કામ કરવાની આઝાદી આપી છે.

જોકે, આ પહાડી જીવન પણ પડકારો વગરનું નથી. નાના શહેરો કે પર્વતીય વિસ્તારોમાં મેટ્રો જેવી હાઈ-ટેક હોસ્પિટલો કે ૨૪ કલાક હાઈ-સ્પીડ ઈન્ટરનેટની સુવિધા મળવી મુશ્કેલ છે. છતાં, જેઓ 'બર્નઆઉટ'નો શિકાર બન્યા છે, તેમના માટે આ અસુવિધાઓ ગૌણ છે. આગામી સમયમાં ટાયર-૨ અને ટાયર-૩ શહેરો અર્થતંત્રના નવા કેન્દ્રો બનશે તેવું સ્પષ્ટ દેખાઈ રહ્યું છે. લોકો સમજી ગયા છે કે બેંક બેલેન્સ વધારવા કરતા જીવનની ગુણવત્તા  સુધારવી વધુ જરૂરી છે, અને એટલે જ હવે પહાડોની ખીણોમાં નવા 'કોર્પોરેટ ઓફિસ' ખુલવા લાગ્યા છે.