મુંબઈ : હોરર અને એક્શન ફિલ્મોના શોખીનોમાં ચર્ચાનો વિષય બનેલી એડમ વિંગાર્ડની નવી ફિલ્મ ઓનસ્લાટ આખરે સિનેમા પ્રેમીઓ સમક્ષ આવી ગઈ છે. આ ફિલ્મ એક એવી સ્લિમ અને ફાસ્ટ-પેસ્ડ એક્શન થ્રિલર છે, જે દર્શકોને પોતાની સીટ સાથે જકડી રાખવાનો દાવો તો કરે છે, પરંતુ તેની સાથે જ તે જૂના જૉનરની ફિલ્મોની મર્યાદાઓને પણ ખુલ્લી પાડે છે. ફિલ્મમાં એડ્રિયા અર્જોના મુખ્ય ભૂમિકામાં છે, જે એક પૂર્વ આર્મી સ્નાઈપરનું પાત્ર ભજવી રહી છે. કહાની ત્યારે રસપ્રદ વળાંક લે છે જ્યારે એક ખતરનાક સૈન્ય પ્રયોગ સંપૂર્ણપણે નિષ્ફળ જાય છે અને તેના પરિણામે ત્રણ અત્યાધુનિક અને ખતરનાક કિલર્સ એક ટ્રેલર પાર્કના દરવાજે આવી પહોંચે છે.

આ સંકટના સમયમાં એડ્રિયા અર્જોનાનું પાત્ર પોતાની યુવાન ભત્રીજી અને આસપાસના એવા પડોશીઓની રક્ષા કરવાનું બીડું ઝડપે છે, જે સામાન્ય દિવસોમાં ભાડા, સિગરેટ અને નાની-મોટી અરસપરસની તકરાર જેવી બાબતોમાં જ ફસાયેલા રહે છે. દિગ્દર્શક એડમ વિંગાર્ડે લેખક સાયમોન બેરેટ સાથે મળીને એક્સપ્લોઇટેશન સિનેમાની બારીકાઈઓને સારી રીતે સમજી છે અને પડદા પર તેનો ઉપયોગ પણ કર્યો છે. ફિલ્મ સારી રીતે જાણે છે કે ગતિ ક્યારે વધારવી, કોઈ શરીરને જમીન પર કઈ રીતે પછાડવું અને તણાવની વચ્ચે કોઈ કાળા મજાકથી સસ્પેન્સને હળવું કેવી રીતે કરવું. તેમ છતાં ફિલ્મની સૌથી મોટી નબળાઈ એ છે કે તે વધુ પડતી જૂની અને પરિચિત શૈલીના મશીનીકરણ પર આધારિત નજરે પડે છે.

ફિલ્મની પૃષ્ઠભૂમિમાં જે કાવતરું રચવામાં આવ્યું છે, તેમાં ક્ષતિગ્રસ્ત સૈન્ય અનુભવી સૈનિક, એક સનકી વૈજ્ઞાનિક અને ચહેરા વગરના કિલર્સ સામેલ છે. આ તમામ ઘટકો ફિલ્મને આગળ વધારવા માટે ઠીકઠાક છે, પરંતુ તેમાંથી કોઈ પણ પોતાના નિર્ધારિત રૂઢિચુસ્ત ਦਾયરામાંથી બહાર નીકળી શકતો નથી. આ તમામ તબાહી અને લોહીલુહાણ દ્રશ્યોની નીચે એક અત્યંત રસપ્રદ વિચાર છુપાયેલો છે કે જ્યારે સમાજની રક્ષા માટે બનાવેલી મશીનરી જ તે સમાજની વિરુદ્ધ થઈ જાય ત્યારે શું પરિણામ આવે છે. આ વિચાર ફિલ્મને એક ડરામણો અને સમકાલીન સ્પર્શ આપે છે, જોકે પટકથા આ અસહજતાને લાંબા સમય સુધી દર્શકોના મનમાં ટકાવી રાખવા માટે પૂરતી ઊંડાઈ સુધી જતી નથી.

અભિનયના મોરચે વાત કરીએ તો એડ્રિયા અર્જોનાએ પોતાના પાત્ર સેલેસ્ટેને જરૂરી મજબૂતી અને સખતાઈ આપી છે, જે આ પ્રકારના એક્શનમાં હોવી જરૂરી છે. તે પોતાને કોઈ અજેય સુપરહીરો તરીકે રજૂ કરવાના બદલે એક સામાન્ય માનવી તરીકે રજૂ કરે છે, જેને આંતરિક ઈજાઓ અને દર્દ પણ અનુભવાય છે. તેમના શારીરિક હાવભાવ અત્યંત આશ્વાસન આપનારા છે, પરંતુ તેમના પાત્રની શાંત અને નબળી બાજુઓ તેને વધુ રસપ્રદ બનાવે છે. બીજી બાજુ રેજિનાલ્ડ વેલજોન્સને જોશિયાહના પાત્રમાં અદ્ભુત ઉષ્મા અને થકવી દેનારું હાસ્ય ભર્યું છે, જે આ પારંપરિક સહાયક ભૂમિકામાં প্রাণ ફૂંકે છે.

ડેન સ્ટીવન્સ એક નાટકીય વૈજ્ઞાનિકની ભૂમિકા ભજવતા સંપૂર્ણપણે આનંદ માણતા નજરે પડે છે, જ્યારે ડ્રુ સ્ટાર્કીનું સરકારી ફિક્સરવાળું પાત્ર વચ્ચે-વચ્ચે કોમિક રિલીફ તો પૂરું પાડે છે, પરંતુ નાટકીય રીતે તેનો પૂરેપૂરો ઉપયોગ થઈ શકતો નથી. ફિલ્મના ત્રણેય સુપર સોલ્જર abbastanza ડરાવના અને ભારે-ભરખમ છે, પરંતુ તેમની કોઈ વ્યક્તિગત ઓળખ ન હોવાના કારણે તેઓ માત્ર એક પ્રભાવી જોખમ તરીકે સામે આવે છે, યાદગાર પાત્રો તરીકે નહીં. આ ફિલ્મ જૂની શૈલીના જૉનર સિનેમા પ્રત્યેના પોતાના પ્રેમનું ગર્વથી પ્રદર્શન કરે છે, જેમાં અંધારું, ઔદ્યોગિક જગ્યાઓ, પ્રેક્ટિકલ ગોર્ડ અને અચાનક થતી હિંસા સામેલ છે.

ફિલ્મનું સાઉન્ડ ડિઝાઇન એક્શન દ્રશ્યોને એક અલગ જ ઊર્જા પ્રદાન કરે છે, જ્યારે મેટ પુસ્ટીનો ઇલેક્ટ્રોનિક સ્કોર તેમાં એક ડરામણો ધબકાર ઉમેરે છે. ક્યારેક આ રેട്രો સ્ટાઇલ એટલી હાવી થઈ જાય છે કે દર્શકો ફિલ્મ નિર્માતાઓને તેમના પ્રભાવોની યાદી પર ટીક કરતા અનુભવી શકે છે. કુલ મળીને આ ફિલ્મ શૈલી પ્રત્યે વફાદાર રહેનારી એક સક્ષમ કૃતિ છે, જે એક્શન અને હોરરના દીવાનાઓને સંતુષ્ટ કરવા માટે પૂરતી છે, ભલે તે પોતાના દ્વારા ઉઠાવવામાં આવેલા ગંભીર સવાલોના ઊંડાણમાં પૂરી રીતે ઉતરી ન શકી હોય.